-
Ja, voor bioplastics bestaan er diverse opties, afhankelijk van het materiaal en de toepassing. Als materialen gecomposteerd worden, wordt dat aangeduid als organische recycling. Het is bovendien mogelijk om bepaalde afvalstromen (o.a. PLA) te hergebruiken of te verwerken tot nieuwe compounds. Ook is het mogelijk om PLA chemisch te recyclen waarbij PLA omgezet wordt in het uitgangsmateriaal melkzuur. Er bestaat niet zoiets als “de beste route”, maar per toepassing moet worden gekeken wat het verstandigst is om te doen. Biologisch afbreekbare kunststoffen kunnen worden gerecycled, maar dienen bij voorkeur niet te worden gemengd met traditionele kunststoffen.
-
Bioplastics kunnen op standaardapparatuur verwerkt worden. Bij de verwerking van traditionele kunststoffen bestaan er echter verschillen qua verwerking tussen bijv. PVC, PP en PA. Bioplastics zijn niet anders. Er moet per materiaal gekeken worden welke bijstellingen of aanpassingen leiden tot optimale verwerking. Soms kan met bestaande apparatuur gewerkt worden en soms zijn (kleine) aanpassingen nodig. Iedere materiaalleverancier kan daar veel meer over vertellen. Het is verder mogelijk om, net als bij gewone kunststoffen, producten in te kleuren, te mengen met vulstoffen of om speciale eigenschappen te krijgen door gebruik te maken van speciale additieven (masterbatches).
-
Bioplastics zijn te koop in heel veel soorten en prijzen, net zoals met traditionele plastics het geval is. Je kunt stellen dat de grondstoffen qua prijs ongeveer in de orde van grootte liggen van bijv. nylon en polycarbonaat. Niet extreem, maar ook niet de goedkoopste materialen op de markt. Belangrijk is om daarnaast ook te kijken bij de waardering van de prijs welke voordelen bioplastics kunnen bieden. Soms leiden bioplastics tot meer omzet omdat de markt dit vraagt, of wordt er bespaard op kosten voor afvalverwerking. In het geval van een productieketen is niet altijd degene met de meerkosten dezelfde die er de voordelen van heeft. Als kosten kunnen worden doorberekend en weggestreept kunnen worden tegen de voordelen is er al heel wat bereikt. Verder is het belangrijk om te bedenken dat bioplastics op dit moment nog niet de schaalgrootte bereikt hebben van traditionele plastics maar dat er hard gewerkt wordt aan schaalvergroting en gebruik van goedkopere uitgangsmaterialen.
-
Momenteel zijn de meest gebruikte grondstoffen voor de productie van natuurlijke bioplastics suiker en zetmeel (o.a. uit maïs, granen of aardappelen). Ook cellulose en plantaardige oliën worden gebruikt. In ligt in de lijn der verwachting dat in de toekomst steeds vaker allerlei biomassastromen gebruikt kunnen gaan worden zoals GFT stromen, en bijproducten van de landbouw en voedselverwerkende industrie.
-
Een efficiënte en effectieve biodegradatie door micro-organismen zoals schimmels en bacteriën vereist een minimum aan warmte, water en zuurstof zoals die bestaan in een industriële compostering. De condities zijn zeer verschillend voor thuis-composteren. Het kan dus goed zijn dat producten die wel voldoen aan EN 13432 en dus composteren in een industriële composteringsfaciliteit dit niet (volledig) zullen doen in een thuis-composteersituatie, bijvoorbeeld omdat de bereikte temperatuur te laag is.
-
Hoewel de meeste bioplastics biologisch afbreekbaar zijn, zijn sommige dat niet. Polyamide 11, gebaseerd op castorolie, is wel een bioplastic maar niet afbreekbaar. Ook een polyetheen gemaakt op basis van ethanol verkregen uit suikerriet is wel een bioplastic maar is niet afbreekbaar.
-
Kunststoffen worden beschouwd als niet-afbreekbaar. Sommige traditionele kunststoffen worden soms "afbreekbaar" genoemd na toevoeging van een additief waardoor de kunststof degradeert onder invloed van UV-licht, zuurstof, temperatuur en luchtvochtigheid. Afhankelijk van het mechanisme staan deze kunststoffen dan bekend als fotodegradeerbare of oxo-degradeerbare kunststoffen. Biologisch afbreekbaar houdt in dat de omzetting van een materiaal afhankelijk van de omstandigheden, tot CO2, water, biomassa en/of methaan plaats kan vinden door micro-organismen. Composteerbaar wil zeggen dat een materiaal biologisch afbreekbaar is onder de omstandigheden (tijd, vocht, temperatuur etc.) in een industriële compostering. Hierbij wordt een maximaal toelaatbare wanddikte bepaald. Om een product composteerbaar te mogen noemen, dient het te voldoen aan de EN13432. Afbreekbare of oxo-degradeerbare kunststoffen voldoen hier niet aan!
-
De officieel en in de hele EU erkende norm die de composteerbaarheid van verpakkingsmaterialen beschrijft is de EN 13432. Deze norm bevat een aantal tests waaraan een verpakking moet voldoen. De sleutelwaarde van de norm is dat minimaal 90% van het materiaal moet zijn omgezet in CO2 binnen 90 dagen onder de condities van een industriële composteerinstallatie. In de VS en Azië bestaan vergelijkbare normen.
Andere normen die zijn ontwikkeld voor het testen van materialen onder specifiek condities zijn bijvoorbeeld:
• De uiteindelijke anaerobe biologische afbreekbaarheid van kunststof materialen in slib (EN-ISO 14853 tot 15985);
• De uiteindelijke aerobe biologische afbreekbaarheid in de bodem door het meten het zuurstofverbruik en CO2 productie (EN-ISO 17556:2003);
• De uiteindelijke aerobe biologische afbreekbaarheid van kunststof materialen in water (EN-ISO 14851 tot 14852);
• De uiteindelijke anaerobe biologische afbreekbaarheid van kunststof materialen in water (EN-ISO 14853).
Daarnaast is er een testmethode ontwikkeld die de hoeveelheid hernieuwbare koolstof in een kunststof meet (ASTM 6866). Deze testmethode geeft dus het percentage hernieuwbare grondstoffen aan in een kunststof
-
De term bioplastics wordt gebruikt om twee verschillende concepten aan te duiden, te weten:
plastics die gemaakt zijn van hernieuwbare, natuurlijke grondstoffen (al dan niet biologisch afbreekbaar)
biologisch afbreekbare kunststoffen die gemaakt zijn van een hernieuwbare of fossiele grondstoffen. In de praktijk is de term “bioplastics” bijna synoniem voor “biologisch afbreekbare kunststoffen” geworden
